යලිත් සියපත් නොපිපෙන
මානස විලක් අස වාඩිගෙන
පරඬල් වනතුරුම වෙයන් කෑ
ජිවිතේ කටු සටහන් සොයමි...
රුපකයක් නොවුණි සසැඳුන
සඳවතම නෙවෙයිදෝ ඒ වත
උපමාවට ගත්තු සයුරත්
නැංගුරම්ලා ය ඇස යට
විසුල කොකුමගර දියව
ලවන රසයට මුසුව
අමුතු අපුලක තැවෙන දෑසක
කවියක් සොයා වෙහෙසෙමි...
No comments:
Post a Comment