අමාවකයි පුත සිතට මගේ

කාලාන්තරයක් තිස්සෙ මං එක්තරා සිංදුවක් හොයනව. අන්තර්ජාල පීර පීර බැලුවත් ඒක ගයන කෙනෙක්වත්, පදයක් දෙකක්වත් හොයාගන්න තවම ලැබුණේ නෑ..  මටත් ඒ සිංදුවේ මතක මුල් පද පේළි දෙක තුනක් විතරයි. මේ ලෝකෙ ඒ සිංදුව ගායනා කරන, මං අහල තියෙන එකම ගායිකාව අපේ අම්ම.. පුංචි කාලෙ ඇය මාව නිදිකරවන්න ගයපු ගීත අතරෙ ඒ සිංදුව තිබුණ. මොකක්දෝ හිත පහුරු ගාන වේදනාවකින් හිත බර කරන්නත්,දෑස් බොඳ කරන්නත්, සිහින ලෝකෙට එගොඩ කරන්නත් සමත් ගීත එකතුවක් ඇය සතුව තිබුණ. දැන් කල්පනා කරල බලද්දි ඒ එක එකක් ගීත මගේ ජීවිතයට පසු කාලීනව තදින් බලපෑම කර ඇති බවක් තේරෙනව.
අපේ ගමේ ඉස්සර පන්සලත් එක්ක තදින් බැඳුණු ජීවන රටාවක් තිබුණේ. දාන මාන පිරිත් ගෙවල් මළ ගෙවල් වලට වගේම සුහද තාවය මතත් ලොකු හාමුදුරුවො ගෙවල් දොරවල්වලට වැඩිය.උන්වහන්සේ අපේ ගෙදර වැඩම කරපු දවසට පුංචි අපිව ලඟට අරන් "පුතා කැමති නැද්ද සාදු කෙනෙක් වෙන්න" කියල අහනව..උන් වහන්සේ වැඩ හිටිය කුටිය තමයි පුංචි අපි පංසලේ යන්න කැමතිම තැන. ගම කෙලවරේ තියෙන ගල්ලෙන් ආරණ්‍ය සේනාසනයක් වෙච්ච අපේ පංසලේ වැඩ හිටියෙ වනවාසී නිකායෙ ආරණ්‍ය වාසි හාමුදුරුවරු. හාමුදුරුවරුන් වැඩ හිටියෙ ස්වභාවික ගල් ලෙන්වල ඉහලින් කටාරම් කොටලා ගඩොලින් ඉදිරිපස ආවරණය කරල දොරවල් සවි කරපු මැටි යොදාගෙන හදපු හුණු බදාම ආලේප කරපු බිත්ති ඇති කුටි වල. ඒවා හදල තියෙන්නෙ ක්‍රිස්තු වර්ෂ 5, 6 වගේ සියවස්වල කියලයි කියන්නේ.ඉදින් මේවා අතරින් එතරම් උස නොවුනත් ඇතුල් පැත්තෙන් ලෙන් බිම විසාල වපසරියක පැතිරුණු කුටියකයි ලොකු හාමුදුරුවො වැඩ හිටියෙ. තරමක් අදුරු පරිසරයක් ඒ අවට තිබුණ. කුටියට යන්න තිබුණෙත් ගල් අල්ලපු අඳුරු කැලෑ මාර්ගයකින්.
පන්සලෙන් හැමුවේ හැමදාම අමුතු සුවඳක්.ඒ සුවඳට කියන නම මොකක්ද කියල නම් දන්නේ නෑ.පන්සල් සුවඳ වෙන්න ඇති. දැවුණු පහන් තිර පොල් තෙල් හංදුන්කූරු මල්,පරමල්,සුවඳ දුම්, කපුරු, දානේ..සුවඳ එකට එකතු උණ සුවඳක් ඒක. හාමුදුරුවන්ගේ සිවුරෙන් දැනෙන්නෙත් ඒ සුවඳ.. එහෙම කෝමද වෙන්නේ? අපිට ඒ දවස්වල ඒ වගේ ප්‍රශ්න තිබුණ.. දානේ වෙලාව එනකල්, දානෙ බෙදල, දාන සාලාව ලඟට වෙලා එදා දානෙ ගෙනාව අපි හමුරුවන්ගේ වැඩමවීම බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නව. ඔන්න ඝන්ටාරෙ ගහනව. කැලෑ රොද අතරින් මුලින්ම පෙන්න ගන්නෙ ලොකු හමුරුවන්ව. තද දුඹුරු පාට සිවුරෙන් පාත්‍රය ඉදිරියට කරගෙන වසාගෙන. බිම බලාගත් නෙතින් සන්සුන් පියවර මනිමින් ලොකු හාමුදුරුවො වඩිනව. ඉන් පස්සෙ පෙනෙන්න ගන්නව පොඩි හාමුදුරු ගොල්ලෝ.. ලොකු හාමුදුරුවො අනුකරණය කරමින් පාත්‍රය හංගගෙන. බිම බලාගෙන පොඩි හාමුදුරුවො ගොඩක්   පේලියට වඩිනව. ඒක ජීවිතේ දැක විඳපු අපුරුම දර්ශන වලින් ඒකක්ය  කියල හිතේ කිසි සැකයක් නැතිවම කියන්න පුළුවන්.
ඔය විදියට දාන මාන කටයුතු ටික ඉවර උනාම අපි යන්නෙ පහළ තියෙන නාග පොකුණ පැත්තට. ඒකට නාග පොකුණය කියල කියන්නේ පෙන හතක නාගයෙක්ව ඒ පොකුණ අසල ගලින් නෙලල තියෙන නිසයි. පොකුණ පැත්තෙන් අත පය හෝදගෙන අයෙත් උඩට ගොඩවෙනකොට කුටිවලින් ඇහෙනව පොඩි හාමුදුරුවරු ගාථා පාඩම් කරන සද්දෙ. අපේ පුංචි හිත්වලට තදින්ම කාවදින විදියට මේ කරුණු කාරණා සිද්ද වෙද්දි මේ පොඩිහාමුදුරුවරු කොයි තරං සැනසිල්ලෙන්ද ඉන්නෙ අපටත් එහෙම වෙන්න ඇත්නම් හැමදාමත් මේ අපුරු සිල් සුවඳේ රැඳෙන්න ඇත්නම් කියල හිතුනු වාර නැතුවම නෙවෙයි..
අන්න ඒ වෙලාවට මතක් වෙන්න ගන්නව මම අර හොයන, අම්ම කියපු සිංදුව..
මතක හැටියට මුල් පද පේළි දෙක මෙහෙමයි...

කලා පිරුණු සඳ හිනා උනත් - අමාවකයි පුත සිතට මගේ
ඈත විහාරේ හෙවිසියේ හඬ - හැන්දෑවට දෙසවනට ඇසේ..

පුර පෝය දාටත් අම්මගේ හිතට අමාවකයිලු , හැමදාම හවසට  ඈත විහාරේ හේවිසි හඬ ඇහෙනවලු... මේ පදවල තැවරුණු දුක්බර කතාවට හේතුව ගීත අවසානයේ කියවෙන්නේ

"ගෙදරට පෑයූ පුන් සඳ නෑ අද - ඒ සඳ පායා විහාරයේ" කියලයි.

 අම්මගේ  ආදරය , සංසාරෙට පෙම් බඳින්න උගන්නපු හැටි. මට දැන් එහෙම හිතෙනව.. ඒක පුදුම හිතෙන මනෝ විද්‍යාත්මක වැඩක්.අම්මල ඒව දන්නෙ කොහොමද? හිතා ගන්න බැරි එකයි...