මැරුණු අක්කා
හැපින්නක් වෙලා ඇවිදින්
අම්මාට දෂ්ටකල
විෂගෝර මතකය,
උදලු බන්දෙන් පහර කා
දඟර ගැහි ගැහි දඟලන
සිරුර ලඟට වී
තාත්ත හැඬු හැටි
මට අද වගේ
මතකය....
"උඹේ පෙම් පලහිලව්වට
අම්මා විරුද්ද වුනේ
හේන් කුඹුරුවල
අවු කාෂ්ටකේ
අපි වාගේම උඹත්
තපිනවා බලන් ඉන්ඩ
අකමැති හින්දයි දුවේ....
අම්ම උඹට
ගොඩක් ආදරෙයි දුවේ...."
කියා කියා....
ඇස් කුහරවල පිරුණු
බොරපාට කඳුළු අස්සෙන් පෙනුන ,
උදැල්ලට ගෙන ඈව
වළදාන තාත්තගේ චායාව
යන්තමට මතකය....
හිත වටේ දරණ ලාගෙන
හැපින්නක් වගේ
විෂ දල නියවාගෙන
තනි වූ වෙලාවට
තාමත් ඉඳ හිට දෂ්ට කරන
උඩු දුවන
සරුප මතකය...
No comments:
Post a Comment